Η «προοπτική» των φιλοσόφων του ύστερου Μεσαίωνα για τα φαινόμενα της κίνησης – Jean Buridan’s Impetus Theory

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 25/04/2015 από ps1974

Late Medieval PerspectiveΟ Jean Buridan σε κείμενο του κατα τον ύστερο Μεσαίωνα ανέφερε : «Πρέπει να συμπεράνουμε ότι το κινούν εντυπώνει στο κινούμενο σώμα ορισμένη ορμή, μια δύναμη που μπορεί να κινήσει το σώμα στην κατεύθυνση προς την οποία το ώθησε το κινούν, πάνω ή κάτω, πλάι ή κυκλικά. Η ταχύτητα του σώματος που κινείται είναι ανάλογη της δύναμης της ορμής που εντυπώνεται στο σώμα. Αυτή η ορμή κινεί την πέτρα από τη στιγμή που ο ρίπτης πάψει να την κινεί. Εξαιτίας, όμως, της αντίστασης του αέρα και της βαρύτητας της πέτρας, η οποία βαρύτητα τείνει να κινήσει την πέτρα σε κατεύθυνση αντίθετη από αυτήν που τείνει να την κινήσει η ορμή, η ορμή προοδευτικά εξασθενεί. Κατά συνέπεια, η κίνηση της πέτρας θα συνεχίσει να επιβραδύνεται, ώστε η ορμή να ελαττώνεται σε τέτοιο βαθμό ή να εκμηδενίζεται, σε βαθμό που η βαρύτητα της πέτρας να υπερνικά την ορμή και να κατευθύνει την πέτρα προς τη φυσική της θέση, προς τα κάτω. Θεωρώ ότι αυτή η εξήγηση πρέπει να γίνει αποδεκτή, αφού καμιά άλλη δεν φαίνεται αληθής, ενώ με αυτή συμφωνούν όλα τα φαινόμενα. Αν ρωτηθώ γιατί μπορώ να εκτοξεύσω μια πέτρα μακρύτερα από ένα φτερό, ένα κομμάτι σίδηρο ή μόλυβδο, που αντιστοιχεί στο μέγεθος της χούφτας, μακρύτερα από ένα κομμάτι ξύλο ιδίου μεγέθους, απαντώ ότι η αιτία είναι το ότι η υποδοχή όλων των μορφών και των φυσικών διαθέσεων βρίσκεται στην ύλη και οφείλεται σ’ αυτή. Συνεπώς, όσο μεγαλύτερη ποσότητα ύλης περιέχει ένα σώμα, τόσο μεγαλύτερη ενώθηση μπορεί να δεχθεί…. Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η αιτία που η φυσική πτώση των βαρέων σωμάτων επιταχύνεται συνεχώς. Στο αρχικό στάδιο της πτώσης η βαρύτητα κινεί το σώμα και πέφτει αργά. Όσο κινείται, η βαρύτητα εντυπώνει στο βαρύ σώμα μια ορμή που κινεί το σώμα ταυτόχρονα με τη βαρύτητα. Η κίνηση γίνεται ταχύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η επιτάχυνση και τόσο ισχυρότερη γίνεται η ορμή». J. Buridan, Quaestiones super octo Physicorum libros Aristotelis (περ.1328 ή περ.1340), VIII, 12. Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επιστήμη | Ετικετοποιημένο , | Σχολιάστε

Ενστάσεις εναντίον της αριστοτελικής θεώρησης για την τοπική κίνηση – Objections on Aristotle’s motion theory

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 22/04/2015 από ps1974

Aristotle_bust_homerΟ πρώτος που διατύπωσε ενστάσεις για τις απόψεις του Αριστοτέλη περί της τοπικής κίνησης ήταν ο χριστιανός Έλληνας φιλόσοφος Ιωάννης Φιλόπονος (~490μ.Χ. – ~570μ.Χ.). Ο Φιλόπονος απέρριψε την υπόθεση του Αριστοτέλη ότι το εξωτερικό μέσο αποτελεί την κινητήρια δύναμη σε μια βίαιη κίνηση. Διατύπωσε την άποψη ότι το εξωτερικό μέσο στην κίνηση ενός σώματος, για παράδειγμα ο αέρας, δρα πιθανότερα ως αντίσταση και όχι ως κινούν. Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επιστήμη | Ετικετοποιημένο , , , | Σχολιάστε

Επιχειρηματολογία Αριστοτέλη περί τοπικής κίνησης – Aristotle’s views on motion

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 18/04/2015 από ps1974

Aristotle moveΟ Αριστοτέλης, μέσω των βιβλίων που έχουν διασωθεί ως τις μέρες μας, διαχώριζε το σύμπαν στα δύο με όριο την σελήνη. Η περιοχή κάτω από την επιφάνεια της σελήνιας σφαίρας ονομάζεται γήινη ή υποσελήνια και χαρακτηρίζεται από μεταβολές των στοιχείων που την απαρτίζουν. Μια μορφή μεταβολής στην υποσελήνια περιοχή ήταν η τοπική κίνηση. Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επιστήμη | Ετικετοποιημένο | Σχολιάστε

Selenium –Σελήνιο (34)Se

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15/04/2015 από ps1974

selene-lunaσελήνιο το [selínio] (χωρίς πληθ.) : (χημ.) αμέταλλο χημικό στοιχείο με ιδιότητες που είναι ενδιάμεσες με τις αντίστοιχες του θείου και τελλούριου, το οποίο και βρίσκεται σπάνια ελεύθερο στη φύση. Λόγ. < νλατ. selenium < αρχ. Σελήν(η) -ium = -ιον

selenium n. (si-lee-nee-uh m) : a nonmetallic element that exists in several allotropic forms. It occurs free in volcanic areas and in sulphide ores, esp pyrite. New Latin (1818) < Greek selḗn (ē) moon + New Latin -ium -ium; named in allusion to its similarity to tellurium Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Γλώσσα, Χημεία | Ετικετοποιημένο | Σχολιάστε

Tellurium – Tellur – Τελλούριο (52)Te

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 12/04/2015 από ps1974

Tellusτελλούριο το : (χημ.) χημικό στοιχείο πολύ σπάνιο, μαλακό, λαμπερό, γκριζόλευκο ημιμέταλλο. Από το λατινικό tellus (γη).

tellurium n. (tĕ-loor′ē-əm): A brittle, silvery-white, rare metallic element usually found in combination with gold and other metals. New Latin (1798), equivalent to Latin tellūr- (stem of tellūs) earth + -ium,

tellūs fem.(Lat.): 1. earth, ground, 2. the Earth, globe, 3. land, country Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Γλώσσα, Χημεία | Ετικετοποιημένο | Σχολιάστε

Oxygène – Oxygen – Sauerstoff – Οξυγόνο (8)O

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 09/04/2015 από ps1974

Lavoisieurοξυγόνο το [oksiγóno]: 1. αέριο χημικό στοιχείο, άχρωμο, άοσμο και άγευστο, που αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά του ατμοσφαιρικού αέρα και του νερού, 2. (μτφ.) για κτ. πολύ χρήσιμο ή τελείως απαραίτητο
λόγ. < γαλλ. oxygène < αρχ. ὀξύ(ς) + -gène = -γόνον, ουδ. του –γόνος

oxygen n. \äk-si-jən\: a colorless, odorless, gaseous element constituting about one-fifth of the volume of the atmosphere and nad it is the supporter of combustion in air.
French oxygène, equivalent to oxy- oxy- + -gène -gen Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Γλώσσα, Χημεία | Ετικετοποιημένο | Σχολιάστε

Hydrogen – Wasserstoff – Υδρογόνο, (1)H

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 06/04/2015 από ps1974

hydrogen-balloon-jacques-charles-1783Υδρογόνο το [iδroγóno]: (χημ.) χημικό στοιχείο σε αέρια μορφή, άχρωμο, άοσμο και άγευστο. Λόγ. < γαλλ. hydrogène < hydro- = υδρο- + -gène = -γόνον (επειδή παράγει νερό).

Hydrogen n. (hī′drə-jən): a colorless, odorless, flammable gas, the lightest of the elements, that combines chemically with oxygen to form water. French hydrogène : Greek hudro-, hydro- + French -gène, -gen. Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Γλώσσα, Χημεία | Ετικετοποιημένο | Σχολιάστε

Συνέπειες των Επαναστάσεων του 1848 – The Impact of the European Revolutions of 1848

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 02/04/2015 από ps1974

Alexanderplatz_Berlin_1848Τα επαναστατικά κινήματα που εκδηλώθηκαν το 1848 και διαδόθηκαν ραγδαία στον Ευρωπαϊκό χώρο, τελικά δε στέφθηκαν με επιτυχία και οι συντηρητικές δυνάμεις του συνεδρίου της Βιέννης επικράτησαν ξανά. Εν τούτοις, οι συνέπειες τους ήταν σημαντικές με το να επιφέρουν μεταρρυθμίσεις, να συντελέσουν στην περαιτέρω διάδοση των ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 στην κεντρική και την ανατολική Ευρώπη και να συμβάλουν στην κατάρρευση της παλαιάς Ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων. Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ιστορία | Ετικετοποιημένο | Σχολιάστε

Ευρωπαϊκές Επαναστάσεις του 1848 – Spring of Nations, Springtime of the Peoples,Year of Revolution

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28/03/2015 από ps1974

philippoteaux_LamartineΤο πρώτο μισό του 19ου αιώνα συντελέστηκαν επαναστάσεις και εμφανίστηκαν ιδεολογίες στον ευρωπαϊκό χώρο που ανέτρεψαν τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές. Η διάδοση των ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και η εκβιομηχάνιση των Ευρωπαϊκών χωρών ήταν οι κυρίαρχοι παράγοντες που έδωσαν την ώθηση για τις αλλαγές αυτές. Οι κατακτήσεις του Ναπολέοντα (1769-1821) συνέβαλαν στη διάδοση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης στις περιοχές που προσαρτήθηκαν και κυρίως στην κεντρική Ευρώπη και την Ιταλία, αφού εφαρμόστηκαν ενιαία κοινωνικά και διοικητικά πρότυπα βασισμένα στις έννοιες της ελευθερίας και της ισότητας. Επιπρόσθετα η Βιομηχανική Επανάσταση, που ξεκίνησε το 1780 στην Αγγλία και εξαπλώθηκε σε διαφορετικές φάσεις στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, διαμόρφωσε νέα πρότυπα ζωής, αφενός με την εγκατάσταση εργοστασίων στις πόλεις και αφετέρου με τη βελτίωση των μεταφορών και την ανάπτυξη των σιδηροδρόμων. Άμεση συνέπεια αυτών ήταν η αστικοποίηση του πληθυσμού, η διόγκωση της αστικής τάξης και η εμφάνιση μιας νέας κοινωνικής τάξης, της εργατικής. Συνέχεια →

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ιστορία | Ετικετοποιημένο , | Σχολιάστε